THE BEGINNING OF THEW MOMENTS

2009-05-23T15:37:00.004-05:00

I made a NEW SITE (again). Just visit it. I won't update here anymore. Thank you so much! See ya'! Just click HERE.

STRAIGHT FROM THE HEART

2009-05-07T08:21:00.011-05:00

CLICK THIS

Straight From The Heart

2009-05-03T08:29:00.008-05:00

CLICK THIS

Straight From The Heart

2009-04-13T01:21:00.010-05:00

CLICK THIS

Straight Form The Heart

2009-01-01T02:53:00.005-05:00

CLICK THIS

STRAIGHT FROM THE HEART

2008-11-16T06:55:00.006-05:00

CLICK THIS

Straight From The Heart

2008-11-13T06:10:00.004-05:00

CLICK THIS

STRAIGHT FROM THE HEART

2008-11-07T21:22:00.005-05:00

CLICK THIS

STRAIGHT FROM THE HEART

2008-11-06T07:46:00.007-05:00

CLICK THIS

STRAIGHT FROM THE HEART

2008-11-04T22:18:00.007-05:00

CLICK THIS

STRAIGHT FROM THE HEART

2008-11-03T21:40:00.002-05:00

CLICK THIS

STRAIGHT FROM THE HEART

2008-10-29T21:37:00.002-05:00

CHAPTER 5

"Man... I wonder what the hell is the matter with my brother."

Okay. Mukhang hindi ko na pala kailangan pang magtanong gaya ng nauna kong plano kanina. It's as if Dennis voluntered to kiss and tell. Then I heard Eiji sighed. Aba! Ang laki ata talaga ng problema ng mga taong 'to sa tumawag na yun, ah!

"She's so much with the fame, really. She's clingy too."

"Not to mention how we've seen enough of her bitching. Why can't Dylan see it, right?"

Opinion naman yun ni Fuji. Take note, pinakamabait na yun sa Thew ha! And so, it was confirmed. The one who called is none other than, Shajana Reah, Dylan's girlfriend.

"And I second the motion."

Now, it was Rei.

"Yeah right. The way I see it, she'll never be the right one for Dylan. "

Dagdag naman ni Ruke na gumising pa talaga ng saglit para lang may mai-contribute. Amazing eyes!

"I can't accept her. We can't accept her."

Pati ba naman si Ayame?!

"Lastly, Dylan should deal with it."

Although wala pa ring makikitang ano man reaksyon sa mukha ni Tori, halata namang tutol rin siya kay Shajana para kay Dylan.

Parang nananadya ang pagkakataon. Kung kailan pwede na akong makapagtanong sa kanila dahil nabitin ako sa mga ibinigay nilang mga comment kay Shajana, saka naman pumasok ulit sa loob si Dylan. Kasunod niya ay isang lalaki na mukhang goon. Kinakabahan pa ngang lumapit kay Dennis, eh. Hindi siya naka-uniform kaya malamang hindi siya isang estudyante sa school namin.

"Saan ka nanggaling?"

Masungit na sabi ni Dennis. Wow, ha! Marunong palang mag-suplado ang makulit na 'to! Akalain niyo yun! Napakamot ng ulo yung lalaki.

"Pasensiya na po, Master. Bigla po kasing sumakit ang tiyan ko, eh. Pumunta muna po ako sa clinic para humingi ng gamot, Master, eh."

Ah... Siya pala si Jude. Ang bodyguard ni Dennis.

"Kahit na! Dapat nagpaalam ka muna sakin. Nasira tuloy ang plano ko dahil sayo."

Aba... Kina-career ata ni Dennis ang pagiging masungit kuno niya.

"Hi---Hindi na po mauulit, Master. Pangako po yun. Pasensiya na po talaga."

Halatang kabado pa rin sa pagpapaliwanag si Jude. Kaya naman nakahinga siya ng maluwag nang bigla na lamang tumawa ng malakas si Dennis. Baliw talaga. Kahit sino, pinagtri-tripan nalang.

"Ayos lang, Jude. Nang dahil nga sa ginawa mo, napasaya mo ako, ang grupo namin, at lalung-lalo na ang pinakamamahal kong kapatid na si Dylan at ang soon-to-be-bride niya na si Mickey."

Kinindatan pa ako ni Dennis. Siraulo talaga! Si Jude naman parang hindi makapaniwala sa sinabi ni Dennis. Nanlaki pa nga ang mga mata niya, eh.

"Ha? Ikakasal na po si Master Dylan?"

Parang hindi na naman makapaniwalang tanong ni Jude na ikinatawa ni Dennis, na ikinahiya ko naman at ikina-simangot ng todo ni Dylan.

"Malapit na Jude. At sinisiguro ko sayong invited ka kasi ikaw ang dahilan kung bakit nangyari yun."

"At nang dahil sayo, Jude, mas lalo lang namin napatunayan na sina Dylan at Mickey nga ang nakatadhana para sa isa't isa."

Ay! Ang laking tulong ni Fuji! Maraming-maraming-maraming salamat sayo sa pagpapalala pa ng mga pangyayari! Naku ha! Hindi na siya ang pinakamabait sa Thew, siya na ang pinakamasama! Urgh! Inakbayan naman kami ni Eiji. Kaming dalawa ni Dylan.

"Tanggapin niyo na kasi. Kayo talaga ang para sa isa't isa, wala na kayong magagawa pa. It's destiny who makes move for the both of you to realize it."

Tumawa ako ng nakakaloko sabay tanggal sa kamay ni Eiji at kinuha na ang lesson plan dala-dala ko.

"Destiny your face, Eiji. It was just a coincidence. That's all."

Ngumiti ako ng pilit. Sa totoo lang, kanina pa ako kinakabahan dahil mukhang pikon na pikon na talaga si Dylan.

"Coincidence your face too, Mickey. Sorry to tell you, my dear friend, but there's no such thing as coincidence. Things happen for a reason. And the reason why it happened to the both of you earlier was because the you two are really destined to be together."

Haaayyy... Kailan ba papatalo ang makulit na Eiji na 'to?

"Whatever you say, Eiji. Now, why don't all of you sit down? I'm going to start the lesson now."

Sa kabutihang palad, sumunod naman silang lahat pero abot tenga pa rin ang mga ngiti na para bang anumang oras may gagawing kalokohan. Nag-umpisa na nga ako sa pagpapaliwanag. Trigonometry. Simplifying Fractional Expression. Ayos din naman kasi nagco-cooperate sila. Yun nga lang, hindi pa rin maiwasan ang mga kalokohan.

"Okay. Who can solve the problem?"

Tanong ko ng matapos kong isulat sa chalkboard ang equation.

"Oh Dylan, tutal ikaw naman ang Math Wizard dito, ikaw na ang sumagot."

Tinulak-tulak pa ni Dennis si Dylan kaya naman napilitan itong tumayo.

"Sagutin mo ang tanong ni Mickey ng yes."

Ano naman kayang yes-yes ang pinagsasabi ng Eiji na 'to?

"Idiot. The question was, who can solve the problem so why the hell would yes be the answer there, stupid?"

Masungit na sabi ni Dylan. Good point.

"Oh... We thought question was, will you spend the rest of your life with me, Dylan. Hindi pala yun. Ikaw ha? Memorize na memorize mo pa ang tanong ni Mickey. Iba talaga kapag mahal mo ang nagtatanong. Tumatatak sa puso mo ang kahit anumang sabihin niya."

"Uyyy... Iba na talaga yan..."

Ayan na naman po tayo. Nagsimula na naman ang mga kalokoys na 'to. Kung bakit naman kasi dumadagdag pa si Fuji na AKALA ko PINAKAMABAIT na tao sa buong mundo sa pang-aasar, eh.

Hindi na tuloy sila pinansin ni Dylan. Mas pinagtuunan nalang niyang tingnan ang equation sa chalkboard.

"Should I answer it with or without solution?"

Tanong niya sakin pero nanatiling nakatingin pa rin sa problem. Parang pinag-aaralan niya na kung pano sasagutin.

"Even just answer only. Here."

Sagot ko sabay abot sa kanya ng chak pero umiling-iling lang siya.

"No need. I can solve it mentally."

Ang sabihing nagulat ako ay kulang. Muntik pa nga ata akong mapanganga, eh. Oo nga. Alam ko naman napakatalino ni Dylan pero hindi ko naman akalaing genius siya, noh! Eh kahit ako hindi kaya yun, eh!

"Seriously?"

Dumbfounded na tanong ko sa kanya. Tawa naman ng tawa ang mga kolokoys dun at ikinairita naman niya.

"I don't spill jokes. The answer is, 4 sin x - 5 over (sin x + 1)(sin x - 1). You can check it if you want."

Tapos nun umupo na siya na para bang wala siyang ginawang kahanga-hanga. Sinagutan ko naman ang tanong pero pinagod ko lang pala ang sarili ko. Ang haba pa naman ng solution!

"You're answer was right."

Hindi pa rin makapaniwalang sabi ko. Narinig kong nagtawanan na naman ang mga kolokoys dun.

"Masyado ka talagang pasikat, bro! Tingnan mo, mas lalo tuloy nainlove sayo si Mickey!"

"Shut up, Dennis, or else you're gonna be out of this classroom very very soon."

Gulat na napatingin ako kay Dylan. Pati nga siya mukhang nagulat din, eh. Paano ba naman, parehong-pareho kami ng sinabi at sabay na sabay pa na aakalain mong nag-usap kami.

"Aba! At alam na alam niyo ang sasabihin ng isa't isa, ah! Alam niyo bang kapag nangyari ang ganun, sila daw ang magkakatuluyan balang-araw."

"Naku ha... Diyan nagsisimula yan..."

Tapos nagtawanan na naman silang lahat ng matigilan dahil mukhang namutla bigla si Tori.

"Are you okay, Tori?"

Nag-aalalang tanong ni Dennis dito.

"Totoo ba yung sinabi mo kanina?"

"Oo naman, bakit?"

Mas lalo pang namutla tuloy si Tori.

"Pano yan? Eh nagkasabay-sabay rin tayo? Ibig sabihin ba nun, tayo-tayo rin ang magkakatuluyan niyan?"

Sa sinabi ni Tori, natigilan ulit silang lahat at isa-isang namutla.

"Pahamak ka talaga kahit kailan, Toriiiiiiiiiiiiiiii!!!"

Sabay-sabay ulit nilang sabi at pa si Tori. Tawa ako ng tawa. Si Dylan naman, kung hindi ako nagkakamali, napangisi siya.

Naku. ha? DIYAN NAGSISIMULA YAN, EH. ^_____~

STRAIGHT FROM THE HEART

2008-10-28T21:42:00.005-05:00

CLICK THIS

STRAIGHT FROM THE HEART

2008-10-27T20:58:00.003-05:00

CLICK THIS

STRAIGHT FROM THE HEART

2008-10-26T16:48:00.001-05:00

CLICK THIS

STRAIGHT FROM THE HEART

2008-10-26T16:47:00.002-05:00

CHAPTER 2: The Task

"Waaahhhh--------------!!!"

Hindi na ako nakahingi ng saklolo dahil tinakpan na ng multo ang bibig ko. Yung mga gamit ko nga, nahulog na lahat, eh. Bakit nga ba naman hindi, kung ikaw kaya nasa posisyon ko, di ka kaya kilabutan, ha?

"I'll let go of you but promise me first that you wouldn't scream again."

Huh? May multo bang foreigner? English yun, ha! At ang boses na yun... Kilala ko talaga ang nagmamay-ari nun, eh. Pamilyar siya at ngayon, siguradong-sigurado na akong totoong tao ang sumusunod sakin at hindi kung ano pa man.

Tumango na lamang ako since hindi pa rin naman ako makakasagot kasi nakatakip pa rin ang kamay niya sa bibig ko. Ganun lang at binitiwan na niya kaagad ako. Hinarap ko naman agad siya para malaman kung sino siya.

Dy-Dylan?"

Nakita ko siyang nakayuko at pinupulot yung mga gamit ko. Ako naman, nakatunganga lang sa kanya. Hindi ako nagulat na hindi pala multo ang sumusunod sakin. Mas ikinagulat ko kung bakit si Dylan Lui-Hiwatari ang sumusunod sakin.

Bata pa lamang ako, kilala ko na siya dahil magkakaibigan ang mga pamilya namin. Business-partner pa. Pero kahit ganun, hindi yun naging daan para maging malapit kami sa isa't isa. Ang totoo niyan, siya lang yata ang hindi ko ka-close sa kanilang pamilya, eh. Kadalasan, kapag nagkikita kami, either dito sa school man o sa party or any gatherings, even unexpected meetings, tinatanguan lang niya ako. Kapag naman may topak na lagi nalang ata nangyayari, deadma lang siya. Parang wala siyang pakialam sa mundo pati na rin sa mga nangyayari sa paligid niya.

"Here."

Medyo nagulat pa ako ng magsalita siya pero kinuha ko naman agad ang mga gamit ko baka magalit siya sakin. Sa lahat pa naman ng mga Thew, siya yung madaling mag-init ang ulo. Errr... Correction, palagi palang mainit ang ulo niya kasi nakasimangot kahit ang ganda-ganda ng panahon at wala namang dahilan para magalit siya sa mundo.

"Are you following me?"

Bahala na. Hindi na talaga kasi ako makatiis na hindi magtanong, eh. Kaya eto, naglakas loob nalang ako.

"No." Napakunot-noo na siya nun.

"Why would I do that?"

Tapos tiningnan niya ako na parang nasisiraan na ng bait.

"Eh bakit mo ako pinigilan sa pagtakbo kanina?"

Tanong ko na naman. Sa curious ako, eh. Masama ba?

Napasimangot muna siya.

"Because I just wanted to."

Ano naman kayang klaseng rason yun? Is he for real? Gagawa nalang siya ng palusot, yung sobrang kapanipaniwala pa talaga! Oo, as in! Ang kabaliktara nun! Tinaasan ko siya ng kilay.

"Eh di ibig sabihin, sinusundan mo nga ako?"

"I said, I'm not following you!"

Goodness gracious! Kailangan ba niyang sumigaw pa? Eh di hindi na kung hindi! Ikamamatay ko ba kung nagsasabi siya ng totoo, di ba? Hindi naman niya hawak buhay ko. Para nagtatanong lang ang tao, eh.

"Okay... Sabi mo yan, eh... Wala ka bang kailangan sakin?"

Mahinahon ko pa ring tanong.

Sumimangot na naman siya. Grabe! Totoo pala ang mga bali-balitang mas moody pa siya kaysa kay Ruke, ah.

"None."

Kumunot na naman ang noo niya.

"What will I want from you?"

Haaayyyy... Gwapo nga, ubod ng sungit naman. Tinanguan ko nalang siya at nag-umpisa na namang maglakad. Hindi pa nga ako nakakadalawang hakbang, hinawakan na naman niya ang braso ko. Malapit na tuloy akong masusob dahil sa gulat! Naiiritang hinarap ko ulit siya.

"What now? Akala ko ba wala kang kailangan sakin, ha?"

"Wala nga."

Mukhang naiirita na rin niyang sabi. Napataas-kilay ako.

"Eh bakit pinigilan mo na naman ako? Alam mo, Mr. Dylan Lui-Hiwatari, kung wala ka talagang kailangan sakin, pwede bang pauwiin mo na ako?"

Mas lalo pa tuloy siyang sumimangaot ngayon. As in, todo simangot na siya.

"You are being summoned to the office of Mr. Principal, okay? Wala akong kailangan sayo. Inutusan lang niya akong tawagin ka. Siya ang may kailangan sayo at hindi ako."

Ay! Oo nga naman pala! Si Mr. Principal talaga ang may kailangan sakin. At inutusan lang pala siya! Infairness, ang galing-galing ng conclusion niya! Wow! Iba rin talagang mag-isip ang impaktong 'to! Buwisit!

"What does he want from me this time?"

Out of nowhere na tanong ko. Hindi ko naman akalain na napalakas pala kaya mas lalo pa yatang nairita sakin ang impakto sa harap ko.

"Why the hell are you asking me that? Like I said, I was not the one who need anything from you. How would I know the reason?"

Diyos ko... Kailan ko kaya makikita ang impaktong ito na nakangiti kahit pilit man lang? At isa pa po, hindi naman po siya ang tinatanong ko nun, eh. Kailangan pa ba talaga niyang magalit agad?

"Haaayyyy...."

Napapabuntung-hinanga ko nalang sabi. Hindi ko namalayang nakatitig na pala ako sa kanya.

"What?! You're just going to sigh and sigh there?!"

Pagsusungit na naman ng impakto. Hello?! Meron ka ba ngayon o menopausal period ka na?

"Pumunta ka na nga sa office ni Mr. Principal. You know how he acts when he's mad."

OMG. Concern siya sakin! Touch naman ako! At totoo yun. Halos lahat ng inis ko sa kanya, biglang nawala dahil may pagka-sweet din naman pala siyang tinatago kahit papano.

"Besides, I don't to be scolded just because of you."

Nagyayabang na tinanguan niya ako tapos tiningnan ako mula ulo hanggang paa at umismid pa!

"Diyan ka na nga!"

And he went away just like that. Ako naman, naiwang gigil na gigil. Kahit crush ko siya noon pa, parang gustung-gusto ko na siyang sakalin. Akala ko pa naman concern na talaga siya sakin. Yun pala, sarili pa rin niya ang iniisip niya! And correction, kung ikukumpara ko naman siya kay Mr. Principal, kahit pa nga kay Ruke, mas matindi pa rin siyang magalit, noh! Konting bagay lang, asar na asar na kaagad. And imagine, kahit walang dahilan, lagi nalang hindi maipinta ang mukha niya. Talagang malala na ang impaktong yun. Napailing na lang ako sa kawalan ng magawa. Then I made my way to the principal's office.

Yeah... What a day!